bal,bilge

2008-2021 


experimental drawings
materiality of drawing, an inquiry 
speculations
texts
atlas of drawings
acts, lines, surfaces
lectures & studios
other experiments


Index


Email
Instagram
Twitter
Boş EV

Yayınlanmamış Deneme
08 Aralık 2016  



Yaşamak iz bırakmak demektir...
İç mekânda... üzerlerinde gündelik kullanım nesnelerinin
izlerini taşıyan sayısız örtü, astar, kılıf vardır.
İkamet edenin izleri de mekâna nakşolur...

Walter Benjamin




İsimsiz, kuşbakışı bir insan ya da insan sesiyle konuşan masalsı kocagözlü bir balık... Bildiğimiz imgeler repertuarından değil sanki; geometrinin tutamadığı kendine özgü bir heterojenliği var.

Tikel...
Canlı ve kişilikli...
İncelikli ve titiz...
Hafif dağınık da...
Saçına ya da bedenine dolanmış, sınır tanımazlığından olacak ki uçları serbest ve yine herhalde çelişkili doğasından kaynaklı olacak ki farklı yönleri gösteren ip, onu bir nebze de olsa düzene sokuyor, topluyor ama hala tatmin olmuş değil...
Hala bir memnuniyetsiz...
Belki de kusurlu...

Seziliyor. İmkânsız denecek kadar bizim farkımızda ve bize sesleniyor gibi de görünüyor. Dik dik bakıyor, bizi seyrediyor; hatta yerimizi belli ediyor deniz imzası. Bu, İsimsiz’ın bizimle karşılaşma anı, hem de ikamet edilemez bir eşikte: çizim kâğıdının bitişi ile çerçeve fonunun başlangıcı arasındaki çizgide. İçeri ile dışarı, ileri ile geri arasında... Onunla yüz yüzeyiz fakat eşiğin epey gerisinde duruyor. Arkasını başka bir eşiğe yaslamış. Aramızda bıraktığı bu uzaklık, bize mesafeliliğinden kaynaklanıyor olsa gerek. Bizim gördüğümüz ise beklenen mutluluk verici yansıma değil, daha çok bir muamma: kâğıdın duruluğu ve tabula rasa. Şöyle ki dört dik açının yarattığı boş bir mekân, hem de bir düşey iki boyutlu yüzey üzerine sıkıştırılmış. Bu bomboş ve bembeyaz mekân, bir ev ve dikine asılı duruyor. İsimsiz orada ve akışta, başka bir kimse ya da başka bir nesne yok. Bizim İsimsiz’le karşılaşma anımız ise en büyük sakinlik anı, aynı zamanda da en büyük gerilim anı: kavramsal ve düşsel çoktan bir ‘gitmiş’ ile bedensel ve algılanan bir ‘burada’. Dürüst olmak gerekirse gerçek şuki biz karşılaşamıyoruz. Çünkü biz İsimsiz’e bakıyoruz sadece hem de tepesinden... İsimsiz’inse gözleri kapalı, bizi görmüyor ve bize doğru bakmıyor bile; boşluğun sonsuzluğuna dalmanın hazzını yaşıyor. Özgür ve tadını çıkarıyor. Boş evin atmosferini soluyor, onu kokluyor, esansını duyumsuyor; dokusunu hissediyor ve onunla temas ediyor; birtakım izlerle onu işaretliyor.

Ama bu sefer tatmin olmuş gibi. Kalemin bıraktığı tutkulu yoğunluk, akışkanlık bunu ele veriyor. Memnuniyeti hissediliyor. O yüzden de zaten bizim karşılaşmamızı pek önemsemiyor galiba, yukarıya doğru
bakmak için hiç bir hamle belirtisi de yok. Kaldığı yerden büyülenmeye devam ediyor. Tekrar bakıyoruz. Şimdi ve burada, boş evin beyazlığının rengi artık seçilebiliyor; bembeyaz değil hafif sararmış. Kenarı da katlanmış, hatta üzerindeki kat izi açıkça okunuyor. Galiba üzerine bir şey de dökülmüş, leke bırakmış. Demek ki ‘hala’ yaşıyor ... mu? İsimsiz de hala tam orada, meğerse boş evden hiç çıkmamış. Bıraktığı izler ta
kendisiymiş. Aslında kâğıt da bomboş, İsimsiz de yalnız değilmiş, çünkü boş ev, boşluğunda dopdoluymuş: İçinde yaşayan İsimsiz’in düşleri, hayalleri, kırılganlığı, duyusallığı ve duygusallığı ile.

A, yoksa siz görüyor musunuz?
Ben görüyorum ya da biz görüyoruz.